Hof Den Haag, 18-03-2013, nr. 22-000443-12

hij op of omstreeks 20 maart 2009 te Maassluis ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan een persoon genaamd [benadeelde partij 1], opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, met dat opzet hem een knietje heeft gegeven, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

Subsidiair, voor zover het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 20 maart 2009 te Maassluis opzettelijk mishandelend een persoon (te weten [benadeelde partij 1]), een knietje heeft gegeven, waardoor deze letsel heeft bekomen en/of pijn heeft ondervonden;

hij op of omstreeks 18 december 2010 te Rotterdam opzettelijk en wederrechtelijk een voertuig, in elk geval enig goed, geheel of ten dele toebehorende aan [benadeelde partij 2], in elk geval aan een ander of anderen dan aan verdachte, heeft vernield en/of beschadigd en/of onbruikbaar gemaakt door de band(en) lek te prikken;

hij op of omstreeks 18 december 2010 te Rotterdam als bestuurder van een motorrijtuig betrokken bij een verkeersongeval op de Overschiese Dorpsstraat, de plaats van het ongeval heeft verlaten, terwijl bij dat ongeval naar hij wist of redelijkerwijs moest vermoeden aan een ander (te weten [benadeelde partij 3]) letsel en/of schade was toegebracht.

Procesgang

In eerste aanleg is de verdachte van het onder 1 primair ten laste gelegde vrijgesproken en ter zake van het onder 1 subsidiair, 2 en 3 ten laste gelegde veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van honderd uren, subsidiair vijftig dagen hechtenis. Omtrent de vorderingen van de benadeelde partijen [benadeelde partij 2] en [benadeelde partij 3] is beslist als nader in het vonnis omschreven.

Voorts is aan de verdachte twee keer de schadevergoedingsmaatregel ex artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht opgelegd.

Namens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.

primair is ten laste gelegd, zodat de verdachte daarvan - overeenkomstig de vordering van de advocaat-generaal en in overeenstemming met het standpunt van de verdediging - behoort te worden vrijgesproken.

Ten aanzien van het onder 1 subsidiair ten laste gelegde overweegt het hof als volgt.

Gelet op het tijdsverloop tussen de datum van het ten laste gelegde feit, te weten 20 maart 2009, en de datum waarop de medische verklaring is opgesteld, te weten 19 juni 2009 (kennelijk naar aanleiding van informatie over het letsel van de orthodondist d.d. 12 mei 2009), kan naar het oordeel van het hof niet buiten redelijke twijfel worden vastgesteld dat [benadeelde partij 1] als gevolg van de aan de verdachte ten laste gelegde handelingen letsel heeft opgelopen, zodat de verdachte van dat onderdeel van de tenlastelegging dient te worden vrijgesproken.

hij op 20 maart 2009 te Maassluis opzettelijk mishandelend een persoon (te weten [benadeelde partij 1]), een knietje heeft gegeven, waardoor deze pijn heeft ondervonden;

hij op 18 december 2010 te Rotterdam opzettelijk en wederrechtelijk een voertuig toebehorende aan [benadeelde partij 2] heeft beschadigd door banden lek te prikken;

hij op 18 december 2010 te Rotterdam als bestuurder van een motorrijtuig betrokken bij een verkeersongeval op de Overschiese Dorpsstraat, de plaats van het ongeval heeft verlaten, terwijl bij dat ongeval naar hij wist aan een ander te weten [benadeelde partij 3]schade was toegebracht.

Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is de verdachte daardoor niet geschaad in de verdediging.

Bewijsvoering

Het hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezen verklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.

In die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.

Nadere bewijsoverweging

Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de raadsman betoogd dat de verdachte van het onder 1 ten laste gelegde dient te worden vrijgesproken. Ter onderbouwing van zijn betoog heeft de raadsman aangevoerd - zakelijk weergegeven - dat de op 28 april 2009 tegenover de politie afgelegde bekennende verklaring van de verdachte van het bewijs dient te worden uitgesloten, omdat hij voorafgaande het verhoor niet is gewezen op zijn recht om een raadsman te consulteren. Nu de verklaring van de verdachte niet voor het bewijs kan worden gebezigd, resteert onvoldoende bewijs om tot een bewezenverklaring te komen.

Het hof overweegt hieromtrent als volgt.

Blijkens het proces-verbaal opgesteld op 1 juli 2009 door verbalisant L. van den Bos is de verdachte op 28 april 2009 omstreeks 11.00 uur op het politiebureau verschenen om een verklaring af te leggen. Nadat hem de cautie was gegeven, heeft de verdachte in vrijheid een verklaring afgelegd. Na het afleggen van zijn verklaring heeft de verdachte het politiebureau verlaten.

Op grond van hetgeen in bovengenoemd proces-verbaal is gerelateerd, stelt het hof vast dat jegens de verdachte geen dwangmiddel is toegepast en dat de verdachte zich vrijwillig op het politiebureau heeft gemeld. Niet is gebleken dat de verdachte zijn verklaring niet in vrijheid heeft afgelegd.

Het standpunt van de raadsman, inhoudende dat een verdachte jegens wie geen dwangmiddel wordt toegepast, dient te worden gewezen op zijn recht een raadsman te consulteren, vindt geen steun in het recht. De verdachte is immers in de gelegenheid geweest om voorafgaande aan zijn gang naar het politiebureau een raadsman te raadplegen.

Het verweer van de raadsman dient dan ook te worden verworpen.

Nu ook overigens geen omstandigheden aannemelijk zijn geworden die nopen tot uitsluiting van de bekennende verklaring van de verdachte, is het hof van oordeel dat op grond van die verklaring en de aangifte van [benadeelde partij 1], wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder 1 subsidiair ten laste gelegde.

Ten aanzien van het onder 2 en 3 ten laste gelegde heeft de raadsman zich eveneens op het standpunt gesteld dat de verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken. Ter onderbouwing van zijn standpunt heeft de raadsman aangevoerd dat niet kan worden uitgesloten dat een ander dan de verdachte de bestuurder van het busje is geweest. In dat verband heeft de raadsman verzocht rechtspsycholoog P.J. van Koppen als deskundige te benoemen teneinde laatstgenoemde onderzoek te laten doen naar de betrouwbaarheid van de - door de politierechter voor het bewijs gebezigde - enkelvoudige fotoconfrontaties.

Het hof overweegt hieromtrent als volgt.

Nu het verzoek van de raadsman een verzoek tot het doen van nader onderzoek behelst, dient het te worden beoordeeld aan de hand van het noodzaakcriterium.

Het hof is zich ervan bewust dat meervoudige herkenningsconfrontaties wegens hun grotere betrouwbaarheid bij de bewijsvoering in het algemeen de voorkeur verdienen boven de enkelvoudige confrontaties. Om die reden dient bij het gebruik van de resultaten van een enkelvoudige (foto)confrontatie dan ook de nodige terughoudendheid te worden betracht.

Niet gebleken is van omstandigheden die nopen tot de conclusie dat de enkelvoudige fotoconfrontatie in de onderhavige zaak op onrechtmatige wijze heeft plaatsgehad. In dat verband merkt het hof nog op dat de raadsman ter terechtzitting in hoger beroep heeft medegedeeld de gang van zaken rondom de enkelvoudige fotoconfrontatie als weergegeven in het proces-verbaal niet te betwisten en overigens niet heeft kunnen aangeven wat er volgens hem onderzocht diende te worden.

In de bewuste bestelbus is een drinkbeker van Mac Donalds met speeksel met daarin DNA-materiaal aangetroffen dat met dat van de verdachte 'matcht'. De verdachte heeft verklaard dat hij weleens in een dergelijke bus heeft gereden en dat hij regelmatig bij Mac Donalds frisdrank koopt. Bezien in het licht van de omstandigheid dat door vier getuigen - onafhankelijk van elkaar - gelijkluidende, bepaald specifieke signalementen van de bestuurder van het busje zijn opgegeven die, naar het hof heeft waargenomen, overeenkomen met het uiterlijk van de verdachte, kan naar het oordeel van het hof echter buiten redelijke twijfel worden vastgesteld dat de verdachte de bestuurder van het busje is geweest.

In de onderhavige zaak stelt het hof derhalve vast dat de resultaten van de enkelvoudige (foto)confrontatie slechts dienen ter aanvulling op het overigens ruim voorhanden zijnde bewijsmateriaal.

Nu de resultaten van de enkelvoudige fotoconfrontatie slechts dienen ter aanvulling op het overige bewijsmateriaal en niet is gebleken van enige onrechtmatigheid, is naar het oordeel van het hof het doen van nader onderzoek niet noodzakelijk voor enige in de onderhavige zaak te nemen beslissing.

Het verzoek van de raadsman wordt dan ook afgewezen.

Strafbaarheid van het bewezen verklaarde

Het bewezen verklaarde levert op:

1 subsidiair:

Mishandeling;

2:

Opzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, beschadigen;

3:

Overtreding van artikel 7, eerste lid, van de Wegenverkeerswet 1994.

Strafbaarheid van de verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.

Strafmotivering

primair ten laste gelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 subsidiair, 2 en 3 ten laste gelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 1 subsidiair, 2 en 3 bewezen verklaarde strafbaar en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 150 (honderdvijftig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 75 (vijfenzeventig) dagen hechtenis.

Wijst toe de vorderingen tot schadevergoeding van na te melden benadeelde partijen ter zake van het onder 2 respectievelijk 3 bewezen verklaarde tot na te melden bedragen en veroordeelt de verdachte om tegen een behoorlijk bewijs van kwijting te betalen aan: