Rb. Haarlem, 04-07-2012, nr. 465946 - CV EXPL 10-6103

Werkgever zal overgaan tot (tussentijdse) opzegging van de leer-arbeidsovereenkomst met Werknemer, waaronder kan worden begrepen ontslag op staande voet, indien zich de navolgende situaties voordoen:

juli 2010, over te gaan.

De volgende punten willen we ter verbetering opgeven:

De over en weer ingestelde vorderingen lenen zich voor een gezamenlijke bespreking.

Met betrekking tot de tegen [de vader] ingestelde vordering is de kantonrechter het volgende van oordeel. Het bestaan van de terugbetalingsverplichting voor [de vader] kan niet worden afgeleid uit het enkele door hem als ouder/wettelijk vertegenwoordiger meetekenen van de Overeenkomst, zonder dat de inhoud van deze overeenkomst daarvoor enig aanknopingspunt bevat. Ook als [de vader] intensief betrokken is geweest bij de totstandkoming van de Overeenkomst wordt dat niet anders. De vordering tegen [de vader] zal daarom worden afgewezen.

Fokker heeft gesteld dat de Overeenkomst met [de zoon] is beëindigd op grond van de volgende drie, in artikel 13 van de Overeenkomst genoemde, omstandigheden:

1) De werknemer is aantoonbaar niet geschikt gebleken voor de functie waartoe hij wordt opgeleid. Vast is komen te staan dat voortzetting van het dienstverband en de opleiding inderdaad geen redelijk perspectief biedt.

2) Er is sprake van ernstig verwijtbaar gedrag van de werknemer.

3) De werknemer houdt zich niet aan de gedragsregels, (veiligheids)voorschriften en reglementen zoals bedoeld in artikel 10 van de leer-arbeidsovereenkomst.

[de zoon] heeft aangevoerd dat de overeenkomst niet zonder vergunning kon worden opgezegd en dat er geen sprake was van een dringende reden om de overeenkomst per direct te beëindigen. Dit verweer van [de zoon] faalt. De kantonrechter overweegt daartoe het volgende.

Naar het oordeel van de kantonrechter bestond er voldoende grondslag voor Fokker om de overeenkomst met [de zoon] op grond van het bepaalde bij het genoemde artikel 13 van de Overeenkomst per 1 december 2009 te beëindigen. Uit de door Fokker in het geding gebrachte correspondentie en beoordeling van [de zoon] volgt dat het hem duidelijk is gemaakt dat hij zijn opstelling moest veranderen en/of verbeteren en dat Fokker ook de ouders van [de zoon] hiervan in kennis heeft gesteld. Ondanks de waarschuwingen is verandering/verbetering uitgebleven. De hierboven onder 3 genoemde omstandigheden leverden daarom een voldoende dringende reden op voor beëindiging van de overeenkomst per 1 december 2009, welke beëindiging bij brief van 14 december 2009 is bevestigd. Tevens is gebleken dat Fokker één en ander met [de zoon] heeft besproken zoals artikel 13 van de Overeenkomst voorschrijft. Dat [de zoon] ook zelf van een en ander doordrongen was, volgt uit het feit dat hij het formulier ter beëindiging van de Overeenkomst heeft ondertekend.

Voorts heeft [de zoon] aangevoerd dat de terugbetalingsregeling niet voldoet aan de daaraan te stellen eisen. Ook dat verweer faalt. Gebleken is immers dat [de zoon] vanaf het begin op de hoogte was van deze terugbetalingsregeling en dat het geheel aan zijn eigen opstelling te wijten is dat de opleiding voortijdig werd beëindigd. [de zoon] heeft er dus steeds rekening mee kunnen en moeten houden dat hij de opleidingskosten zou moeten terugbetalen. Daarbij komt dat het karakter van de onderhavige Overeenkomst met zich brengt dat hier geen sprake is van een bijkomende afspraak naast een volledige dienstbetrekking, omdat de Overeenkomst met name gericht is op het volgen van een opleiding. In zoverre gaat de vergelijking met een terugbetalingsregeling bij een “normale” arbeidsovereenkomst dus niet op.

Met betrekking tot de hoogte van het door Fokker gevorderde bedrag is de kantonrechter van oordeel dat Fokker dit bedrag voldoende gemotiveerd heeft onderbouwd. Op grond van artikel 11 van de Overeenkomst geldt een terugbetalingsverplichting van € 1.591,00 per maand. [de zoon] heeft de opleiding gevolgd gedurende 15 maanden, zodat het terug te betalen bedrag neerkomt op € 23.865,00. Na aftrek van door [de zoon] nog te ontvangen bedragen resteert een bedrag van € 23.495,00, welk bedrag vervolgens door Fokker in deze procedure is gematigd tot € 20.000,00.

Het bedrag van € 20.000,00 zal daarom worden toegewezen, te vermeerderen met de wettelijke rente als gevorderd, nu [de zoon] in verzuim is gebleven dit bedrag tijdig te voldoen.

De kosten verbonden aan de door Fokker gestelde - en door [de zoon] niet voldoende betwiste - buitengerechtelijke werkzaamheden zijn aan te merken als redelijke kosten die voor afzonderlijke vergoeding in aanmerking komen, en wel voor een bedrag overeenkomstig het in rapport Voorwerk II vastgelegde geldende tarief van € 952,00 zoals gevorderd.

[de zoon] zal als de in conventie in het ongelijk gestelde partij, in de proceskosten worden veroordeeld.

Uit het vorenstaande volgt dat de Overeenkomst door Fokker terecht per 1 december 2009 is beëindigd, zodat de vordering van [de zoon] tot betaling van salaris na die datum moet worden afgewezen.

Met betrekking tot het door [de zoon] ook gevorderde vakantietegoed van € 889,44 bruto is de kantonrechter van oordeel dat Fokker tegen dit deel van de vordering onvoldoende gemotiveerd verweer heeft gevoerd. Daarom zal het vakantietegoed worden toegewezen tot aan de datum van het einde van de Overeenkomst, te weten: 1 december 2009.

In de omstandigheden van het geval acht de kantonrechter aanleiding om de gevorderde wettelijke verhoging af te wijzen. Volstaan wordt met het toewijzen van de gevorderde wettelijke rente over dat bedrag,

De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten zijn onvoldoende onderbouwd, zodat dit deel van de vordering van [de zoon] wordt afgewezen.

Partijen worden in reconventie over en weer in het ongelijk gesteld. Daarom zullen de proceskosten in reconventie tussen hen worden gecompenseerd.