Hof Amsterdam, 03-09-2024, nr. 200.311.080/01

[appellant] heeft in hoger beroep 7 grieven aangevoerd.

Grieven 1-3: Verweer dat [appellant] geen contractspartij is

Grieven 1 en 3 zijn gericht tegen de feitenvaststelling in 2.3 en 2.7 van het bestreden vonnis, inhoudende dat [appellant] zich voordeed als [naam 1] en [geïntimeerde] voorhield dat hij werkte onder de naam [bedrijf] , alsmede dat [geïntimeerde] en hij een aannemingsovereenkomst zijn aangegaan. Grief 2 is gericht tegen de vaststelling dat [appellant] een ongedateerde offerte heeft gepresenteerd waarop de werkzaamheden, prijzen en het logo van het [bedrijf] stonden.

Deze grieven lenen zich door hun samenhang voor gezamenlijke behandeling.

[naam 4] heeft tijdens het hiervoor in 3.14 genoemde voorlopig getuigenverhoor, samengevat, als volgt verklaard. [appellant] heeft zich destijds aan hem als [naam 1] voorgesteld. [naam 4] herinnerde zich dat hij toen heeft gezegd dat hij het een aparte naam vond en dat [appellant] daarop aangaf dat het een Italiaanse naam was. Hij kende [appellant] alleen als [naam 1] en hij kwam er pas toen het fout was gegaan achter dat dit niet zijn echte naam was, want daarvoor heeft [naam 1] zich nooit [appellant] genoemd. [appellant] leek niet in dienst van een partij aanwezig te zijn bij [geïntimeerde] , maar was daar overduidelijk als zelfstandige en sprak ook over uitbetaling van zijn team.

[geïntimeerde] heeft tijdens het hiervoor in 3.14 genoemde voorlopig getuigenverhoor, samengevat, als volgt verklaard. Nadat zij in contact was gekomen met [appellant] naar aanleiding van zijn reactie op de door haar geplaatste opdracht op werkspot, hebben zij elkaar op verzoek van [appellant] in haar nieuwe huis ontmoet om te kijken wat er moest worden opgeknapt. Ook [naam 4] was daarbij aanwezig. [appellant] heeft zich toen aan haar voorgesteld als [naam 1] en dat is daarna altijd zo gebleven. Zij herinnerde zich nog dat zij hem in haar tuin vroeg waar zijn naam vandaan kwam, waarop hij vertelde dat het een Italiaanse naam was. Eind april 2019 kwam zij erachter [naam 1] [appellant] was, toen zij bouwmarkten heeft nagebeld in verband met staal dat hij had besteld en dit staal niet op naam van [naam 1] maar op naam van [appellant] bleek te zijn besteld. Zij betaalde aan [appellant] , omdat hij voor haar de aannemer was en de leiding had. Zij heeft nooit iemand anders gezien van het [bedrijf] dan [naam 1] , oftewel [appellant] .

Ook [naam 5] heeft tijdens het hiervoor in 3.14 genoemde voorlopig getuigenverhoor verklaard dat [appellant] zichzelf [naam 1] noemde en dat hij dat eveneens deed tijdens de werkzaamheden bij [geïntimeerde] . [naam 5] heeft verder verklaard dat [appellant] heeft doorgewerkt onder de naam van het [bedrijf] nadat de eigenaar daarvan, die bij [appellant] in huis woonde, naar Italië was vertrokken.

Uit de door [geïntimeerde] overgelegde chats tussen [appellant] en haar blijkt dat [appellant] gebruik maakte van twee telefoonnummers en via beide telefoonnummers belde en berichten stuurde naar [geïntimeerde] . [appellant] heeft in zijn getuigenverklaring ook bevestigd dat hij twee telefoonnummers gebruikte. Eén van die telefoonnummers is het telefoonnummer dat [geïntimeerde] van werkspot heeft ontvangen toen zij werkspot had laten weten in contact te willen komen met het [bedrijf] , naar aanleiding van de reactie van het [bedrijf] op de door haar geplaatste opdracht. Het door werkspot verstrekte telefoonnummer van het [bedrijf] hield dus, anders dan [appellant] stelt, wel degelijk verband met [appellant] .

Tijdens de zitting in het hoger beroep heeft [geïntimeerde] toegelicht dat zij de offerte van het [bedrijf] heeft ontvangen per e-mail, vanaf het e-mailadres dat aan haar is verstrekt via werkspot van het [bedrijf] . De hiervoor in 5.4 genoemde chats tussen [appellant] en [geïntimeerde] laten zien dat zij elkaar gedurende de periode medio december 2018 tot en met medio april 2019 vele tientallen berichten hebben gestuurd. Deze berichten gingen over de in de offerte van het [bedrijf] genoemde werkzaamheden, diverse andere werkzaamheden in het zomerhuis en de woning, de benodigde materialen voor de werkzaamheden, de start van de werkzaamheden en, nadat de werkzaamheden waren aangevangen, de voortgang daarvan. [geïntimeerde] heeft verder een bericht overgelegd van [appellant] van 12 februari 2019 aan haar toenmalige advocaat, die zij had ingeschakeld vanwege een aantal door [appellant] geconstateerde gebreken in de woning. In dat bericht heeft [appellant] aan de toenmalige advocaat van [geïntimeerde] gevraagd of hij al kon beginnen met het uitvoeren van herstelwerkzaamheden in de woning van [geïntimeerde] . Ten slotte heeft [appellant] naar aanleiding van het rapport van DEKRA (zie hiervoor onder 3.9) op 13 maart 2019 aan [geïntimeerde] een bericht gestuurd, inhoudend: “Maar als ik voor en dak leeghalen nieuwe moet gaan leggen maar 237 euro mag vragen dan kan ik beter bij ah gaan werken”.

Niet in geschil is dat [naam 4] , [geïntimeerde] en [appellant] aanwezig zijn geweest tijdens het onderzoek door [naam 3] van DEKRA. In het rapport van DEKRA staat vermeld dat [naam 4] , [geïntimeerde] en [naam 1] aanwezig waren bij het onderzoek en verder dat [naam 1] de eigenaar is van het [bedrijf] (zie ook hiervoor onder 3.8 en 3.9).

5.7.Ook staat tussen partijen vast dat [geïntimeerde] aan [appellant] € 22.600,- heeft betaald in verband met de in het zomerhuis en de woning te verrichten werkzaamheden (zie hiervoor onder 3.12).

Gelet op het voorgaande is voor het hof voldoende komen vast te staan dat [appellant] zich tegenover [geïntimeerde] heeft voorgesteld en nadien is blijven voordoen als [naam 1] en als degene die het [bedrijf] dreef, dat de offerte van het [bedrijf] van hem afkomstig was en dat tussen [geïntimeerde] en [appellant] een aannemingsovereenkomst tot stand is gekomen met betrekking tot de werkzaamheden in haar zomerhuis en woning.

Hieraan kan niet afdoen dat [naam 4] en [geïntimeerde] in hun verklaringen geen datum of tijdstip hebben genoemd wanneer [appellant] zich als [naam 1] aan hen heeft voorgesteld. Uit hun verklaringen volgt dat dit was toen [appellant] voor het eerst langskwam om de staat van het zomerhuisje op te nemen in verband met de werkzaamheden die [geïntimeerde] daaraan wilde laten uitvoeren en dat [naam 4] en [geïntimeerde] over de naam [naam 1] ook nog navraag bij [appellant] hebben gedaan. Hun verklaringen zijn daarmee, anders dan [appellant] kennelijk veronderstelt, voldoende duidelijk op dit punt.

Dat [naam 5] één en ander heeft verklaard omdat hij mogelijk zijn eigen identiteit en betrokkenheid bij het [bedrijf] heeft willen verhullen, volgt nergens uit. Het feit dat [naam 5] over een sleutel van [geïntimeerde] beschikte, past even goed bij een rol als werknemer of inhuurkracht en de verklaringen van [naam 6] en [naam 7] tijdens het hiervoor in 3.14 genoemde voorlopig getuigenverhoor zijn op dit punt (veel) te vaag. [naam 6] heeft verklaard dat zij [naam 5] een paar keer heeft ontmoet toen hij bij [naam 7] op de bank zat, dat zij de indruk had dat [naam 5] meer de leiding had dan [appellant] en dat het erop leek dat [naam 5] het voor het zeggen had. Zij heeft echter niet verklaard waarop zij die indrukken precies heeft gebaseerd. [naam 7] heeft in dit verband verklaard: Op de vraag wat [naam 5] [hof: [naam 5] ] precies deed met mijn vader, antwoord ik dat dat er vanuit [naam 1] een bedrijf werd opgezet. [naam 5] was daar ook bij betrokken. Het bedrijf deed iets met klussen. In dat bedrijf had mijn vader niet veel te zeggen. Zo werd er bijvoorbeeld ’s ochtends Bailey’s bij de koffie gedronken en dat zou hij nooit toestaan. Dit is onvoldoende om te kunnen aannemen dat [naam 5] meer of anders was dan een werknemer of inhuurkracht. Daarnaast heeft zowel [naam 6] als [naam 7] verklaard over dreigementen van (onder meer) [naam 5] richting [appellant] en [naam 7] , maar niet waar die over gingen. Dat die dreigementen samenhingen met het [bedrijf] en de werkzaamheden bij [geïntimeerde] , blijkt niet uit hun verklaringen.

In het midden kan blijven of [appellant] zich aan [naam 3] van DEKRA heeft voorgesteld als [naam 1] , de eigenaar van het [bedrijf] . [appellant] heeft dit betwist, maar hij heeft er geen plausibele verklaring voor gegeven hoe het mogelijk is dat hij als [naam 1] , de eigenaar van het [bedrijf] in het rapport van DEKRA is opgenomen, als hij zich niet in elk geval tegenover [geïntimeerde] zo heeft voorgedaan.

Zonder nadere toelichting, die ontbreekt, is evenmin relevant dat in de woning van [geïntimeerde] tevens anderen aan het werk zijn geweest. Dit kunnen immers ook werknemers of inhuurkrachten zijn geweest en het was bovendien [appellant] die het aanspreekpunt was voor [geïntimeerde] met betrekking tot de werkzaamheden (zie hiervoor onder 5.5) en aan wie zij voor de werkzaamheden heeft betaald (zie hiervoor onder 5.7). De eerste drie grieven slagen kortom niet.

Grief 4: Verweer ziekenhuisopname en gezondheidsproblemen

Grief 4 is gericht tegen het oordeel van de kantonrechter dat het verweer van [appellant] eind april 2019 met hartklachten in het ziekenhuis lag, moet worden verworpen, omdat hij niet heeft gereageerd op de berichten van [geïntimeerde] en geen pogingen heeft gedaan om het werk af te maken.

Het verweer van [appellant] dat hij eind april 2019 met hartklachten in het ziekenhuis lag en niet in staat was te reageren op de berichten van [geïntimeerde] of het werk af te maken, is een bevrijdend verweer, zodat de stelplicht en bewijslast op hem rust. Uit de verklaringen van [naam 6] en [naam 7] blijkt inderdaad dat [appellant] verschillende gezondheidsproblemen heeft en in het ziekenhuis heeft gelegen. Over de gevolgen hiervan voor zijn vermogen om te reageren op de berichten van [geïntimeerde] of het werk af te ronden hebben zij echter niets verklaard. Ook kan uit hun verklaringen niet worden opgemaakt wanneer [appellant] precies in het ziekenhuis lag: volgens [naam 6] was dit in de periode eind 2018/begin 2019 en volgens [naam 7] begin 2019, voor april, zij dacht in de periode januari/maart. [appellant] heeft ook geen stukken overgelegd, zoals bijvoorbeeld een verklaring van een arts, waaruit kan worden opgemaakt dat hij eind april 2019 vanwege een ziekenhuisopname in verband met hartklachten niet in staat was te reageren op de berichten van [geïntimeerde] of het werk af te ronden. Slotsom is dat [appellant] zijn verweer onvoldoende heeft onderbouwd.

Op zichzelf is juist dat, zoals [appellant] verder nog heeft aangevoerd, in de brief van 17 juni 2019 van de advocaat van [geïntimeerde] aan [appellant] niet is gevraagd om afronding van het werk. [geïntimeerde] heeft evenwel terecht aangevoerd dat [appellant] op grond van art. 6:83 sub c BW zonder ingebrekestelling in verzuim is komen te verkeren door (i) vanaf 29 april 2019 niet meer op het werk te verschijnen, (ii) niet meer te reageren op de berichten van [geïntimeerde] van 5 mei 2019, 9 mei 2019 en 24 mei 2019 en (iii) haar, integendeel, telefonisch mee te delen met rust te willen worden gelaten. Zij was dan ook bevoegd om de overeenkomst bij brief van 17 juni 2019 buitengerechtelijk te ontbinden.

Grief 5: Waarde van het werk

Grief 5 is gericht tegen het oordeel dat het verweer van [appellant] dat de waarde van het werk niet nihil is onvoldoende is onderbouwd.

Anders dan [appellant] stelt, rust de stelplicht en bewijslast ten aanzien van de waarde die zijn prestatie voor [geïntimeerde] heeft gehad, op hem. Het is namelijk [appellant] die zich op de rechtsgevolgen beroept van die gestelde waarde. Bewijsstukken over aangeschafte materialen of bestede manuren zijn echter ook in hoger beroep niet door hem overgelegd. Dat [naam 5] heeft verklaard dat zijn uurtarief € 35,- bedraagt, zegt zonder nadere toelichting, die ontbreekt, niets over de waarde van de prestatie van [appellant] voor [geïntimeerde] . Daarbij komt dat [geïntimeerde] per post heeft weersproken dat de werkzaamheden waarover [appellant] , [naam 4] , [naam 5] en zijzelf hebben verklaard, waarde hebben gehad voor haar. Zij heeft aangevoerd dat het stukadoren, beton storten en elektra aanleggen zo onkundig was gedaan dat zij dit opnieuw heeft moeten laten uitvoeren en dat de extra kosten die zij in dat verband heeft moeten maken de waarde van de sloopwerkzaamheden overstijgen. Met betrekking tot de door [appellant] bestelde vloerplaten heeft [geïntimeerde] aangevoerd dat zij die heeft betaald, dat de desbetreffende betaling geen onderdeel uitmaakt van haar terugbetalingsvordering en dat zij de vloerplaten door een ander heeft laten leggen. Ten slotte heeft [geïntimeerde] betwist dat [appellant] schimmel heeft behandeld. In het licht van de gemotiveerde betwisting van [geïntimeerde] , waartegen [appellant] niets heeft ingebracht, heeft hij onvoldoende onderbouwd dat zijn prestatie waarde heeft gehad voor [geïntimeerde] .

Overige grieven

Grief 6 is gericht tegen de overweging dat de verklaring van [appellant] omtrent de bestemming van het door [geïntimeerde] betaalde bedrag innerlijk tegenstrijdig is. Deze grief faalt bij gebrek aan belang, omdat de desbetreffende overweging van de kantonrechter blijkens het daaraan voorafgaande woord ‘overigens’ een overweging ten overvloede is.

Grief 7 is gericht tegen de conclusie van de kantonrechter dat de verweren van [appellant] niet opgaan en tegen het dictum van het bestreden vonnis. De grief is niet voorzien van een onderbouwing en bouwt kennelijk voort op de eerdere grieven. In het licht van hetgeen omtrent de grieven 1-6 is overwogen, faalt ook deze grief.

Bewijsaanbod

Het bewijsaanbod van [appellant] om [geïntimeerde] en hemzelf nogmaals als getuigen te horen, wordt gepasseerd. [appellant] heeft niet vermeld in hoeverre [geïntimeerde] en hijzelf meer of anders kunnen verklaren dan zij al hebben gedaan. Daarbij komt dat hij ook overigens onvoldoende heeft gesteld om tot bewijslevering te kunnen worden toegelaten.

Conclusie

Slotsom is dat de grieven geen doel treffen. Het bestreden vonnis zal worden bekrachtigd. [appellant] is in het hoger beroep in het ongelijk gesteld en zal daarom worden veroordeeld in de proceskosten in hoger beroep.