NJB 2024/1493

Een toewijzing vordering benadeelde partij en oplegging van de schadevergoedingsmaatregel brengt een alternatieve vergoedingsplicht mee: dit geldt in die zin dat de verdachte is gekweten van zijn plicht tot schadeloosstelling van de benadeelde partij als en voor zover hij heeft voldaan aan de verplichting tot vergoeding van de schade die door de benadeelde partij is geleden. Op die manier wordt voorkomen dat de veroordeelde op grond van één rechterlijke uitspraak gedwongen wordt om dezelfde schade tweemaal te vergoeden. In casu heeft hof verzuimd om in het arrest op te nemen dat het een alternatieve vergoedingsplicht betreft. De Hoge Raad doet de zaak zelf af en merkt op dat een kennelijke misslag als deze zich bij uitstek leent voor herstel door het hof zelf, nu het gaat om een onmiddellijk kenbare fout die zich voor eenvoudig herstel leent door de rechters die op de zaak hebben gezeten overeenkomstig de beslissingen in HR 6 juli 2010, ECLI:NL:HR:2010:BJ7243 en HR 12 juni 2012, ECLI:NL:HR:2012:BW1478.