Rb. Den Haag, 26-02-2015, nr. C/09/477891 / KG ZA 14/1413

Op grond van de stukken en het verhandelde ter zitting van 19 februari 2015 wordt in dit geding van het volgende uitgegaan.

Eiser vordert – zakelijk weergegeven – de Staat te verbieden eiser uit te leveren aan Israël.

Daartoe stelt eiser het volgende. De voorgenomen uitlevering van eiser is onrechtmatig, aangezien in strijd met artikel 3 van het Verdrag inzake de rechten van het kind (hierna: IVRK) de belangen van de minderjarige zoon van eiser niet (zichtbaar) zijn meegewogen in de beslissing van de minister. In de beschikking van de minister van 19 november 2014 onder overweging 4.3.2 en 4.3.3 wordt geen aandacht besteed aan het minderjarige kind van eiser. Uit de overgelegde verklaring van Veenstra blijkt dat uitlevering van eiser vergaande consequenties voor het minderjarige kind zal kunnen hebben. Het minderjarige kind en zijn moeder bezoeken eiser regelmatig in de gevangenis. Het is in het belang van het minderjarige kind dat eiser in Nederland blijft, zodat het hechtingsproces tussen vader en kind niet wordt verbroken.

De Staat voert gemotiveerd verweer, dat hierna, voor zover nodig, zal worden besproken.

Op grond van de Uitleveringswet vindt uitlevering van een opgeëiste persoon plaats nadat (zoals in deze zaak ten aanzien van eiser is gebeurd) die door de uitleveringsrechter toelaatbaar is verklaard en vervolgens door de minister bij besluit is toegestaan. Uit de in de Uitleveringswet neergelegde taakverdeling tussen de uitleveringsrechter en de minister vloeit voort dat de opgeëiste persoon desgewenst bij de burgerlijke rechter kan vorderen de uitlevering te verbieden op de grond dat het besluit van de minister, of de tenuitvoerlegging daarvan, tegenover de opgeëiste persoon onrechtmatig is. Beroept de opgeëiste persoon zich op feiten, omstandigheden of bewijsmateriaal waarover de uitleveringsrechter reeds heeft geoordeeld, dan kan aan dat beroep voorbij worden gegaan indien daaraan niet (ook) andere feiten, omstandigheden of bewijsmateriaal ten grondslag worden gelegd.

In deze procedure heeft eiser gesteld dat de minister ten onrechte, en in strijd met artikel 3 van het IVRK, de belangen van de minderjarige zoon van eiser niet (expliciet) heeft meegewogen in zijn beslissing. Hiertegenover heeft de Staat – kort gezegd – aangevoerd dat de verplichting tot uitlevering in het concrete geval een toelaatbare inbreuk op het gezinsleven van eiser en zijn kind inhoudt.

Dienaangaande wordt als volgt overwogen.

In beginsel vormt de uitleveringsverplichting een toelaatbare, bij wet voorziene, inbreuk op het recht op family life en de rechten van het kind, en daarmee is deze inbreuk niet in strijd met artikel 8 EVRM of het IVRK. Hierbij merkt de voorzieningenrechter op dat beide verdragsbepalingen – weliswaar vanuit een ander perspectief – dezelfde belangen beschermen, namelijk het recht op gezinsleven en het recht van een kind op contact met zijn ouders. Anders dan eiser heeft betoogd, hoeft de minister de belangen (het recht op gezinsleven en het recht van een kind op contact met zijn ouders) niet ambtshalve en expliciet in zijn oordeel te betrekken. Het is aan de opgeëiste persoon om in de uitleveringsprocedure de positie van zijn minderjarige kind(eren) aan de orde te stellen. Aangezien niet is gesteld of gebleken dat eiser in de procedure bij de minister de belangen van zijn zoon heeft betrokken, kan niet worden gezegd dat de procedure bij de minister hierdoor gebrekkig is geweest. Deze belangen zullen in dit kort geding (alsnog) worden getoetst. Er bestaat dan ook geen grond om de beslissing van de minister over te laten doen. Ook het feit dat [de minderjarige] een zeer jong kind is maakt dit niet anders.

Het betoog van eiser, met verwijzing naar de door hem overgelegde verklaringen van zijn echtgenote en Veenstra, dat, in het belang van zijn zoon gezien zijn jonge leeftijd zijn nauwe band met eiser niet dient te worden verbroken, kan niet worden gevolgd. Redengevend daarvoor is het volgende.

Aan eiser moet worden toegegeven dat uitlevering naar en vervolging en eventuele detentie in Israël van grote invloed zijn op de gezinssituatie van eiser en de minderjarige in het bijzonder en dat een en ander inbreuk maakt op het gezinsleven en de contacten tussen eiser en zijn zoon. Met de Staat is de voorzieningenrechter evenwel van oordeel dat deze inbreuken inherent zijn aan uitlevering en detentie en deze worden gerechtvaardigd door de tegen eiser gerezen verdenking. Dit kan (tijdelijk) anders zijn, indien er sprake is van zeer zwaarwegende omstandigheden aan de zijde van het kind. In wezen is dit niet anders dan hetgeen wordt overwogen en beslist in de door eiser aangehaalde rechtspraak, die overigens geen betrekking heeft op uitleveringszaken, maar uitsluitend op huur- en ontruimingszaken en vreemdelingenrecht, waarbij overigens niet de voor de Staat zwaarwegende uitleveringsverplichting in het geding was.

Uit de verklaring van Veenstra blijkt dat het voor de ontwikkeling van het eenjarige kind van groot belang is dat hij uitdrukkelijk in de gelegenheid wordt gesteld zijn vader regelmatig persoonlijk te ontmoeten en het hechtingsproces voort te zetten. Ter zitting heeft eiser aangevoerd dat zijn echtgenote geen financiële mogelijkheden heeft om naar Israël af te reizen. Daarbij komt dat zijn echtgenote geen recht op verblijf in Israël heeft, omdat zij niet de Joodse nationaliteit heeft. Daarnaast kan zij en het minderjarige kind eiser niet regelmatig bezoeken in Israël vanwege de financiële onmogelijkheden van de echtgenote. Bovendien moet een kind van een jaar niet belast worden met een lange vliegreis die regelmatig zou moeten plaatsvinden om het hechtingsproces tussen vader en zijn zoon niet te onderbreken, aldus eiser.

Gedaagde heeft er onweersproken op gewezen dat eiser met zijn echtgenote in [maand] 2013 een gezin heeft gesticht, terwijl hij er op zijn minst rekening mee diende te houden dat hij zich nog zou moeten verantwoorden voor zijn betrokkenheid bij strafbare feiten. In juni en juli 2013 heeft hij immers de stafbare feiten gepleegd waarvan hij wordt verdacht. De zoon van eiser wordt (in ieder geval) sinds de detentie van eiser alleen verzorgd door de echtgenote van eiser. Eiser heeft geen feiten of omstandigheden naar voren gebracht waaruit zou moeten volgen dat deze zorg voor de minderjarige ontoereikend is. Aangezien eiser ter zitting heeft verklaard dat zijn echtgenote een verblijfstitel in Nederland heeft en niet is gesteld of gebleken dat moeder en zoon van overheidswege met scheiding van elkaar worden bedreigd, moet ervan worden uitgegaan dat aan de belangen van de minderjarige voldoende tegemoet is gekomen. Veronderstellenderwijs aannemend dat moeder en kind eiser tijdens zijn detentie in Israël niet geregeld kunnen bezoeken, levert dit geen ontoelaatbare inbreuk op het recht op gezinsleven op. Deze inbreuk is immers inherent aan uitlevering en detentie en wordt gerechtvaardigd door de tegen eiser gerezen detentie die de in lid 2 van artikel 8 EVRM genoemde uitzondering van toepassing doet zijn.

Eiser heeft nog aangevoerd dat op grond van hetgeen Veenstra heeft verklaard, er een meer dan te respecteren belang is van het minderjarige kind dat de uitlevering niet wordt toegestaan, althans slechts onder voorwaarden, zoals bijvoorbeeld een terugkeergarantie naar Nederland. Hoewel eiser onder punt 16 van zijn pleitaantekeningen stelt dat vervolging in Nederland mogelijk is, heeft de rechtbank Amsterdam bij beslissing van 11 november 2014 bepaald dat het tegen deze beslissing ingediende bezwaarschrift ongegrond is verklaard. Het is niet aan de civiele rechter om officier van justitie te dwingen een strafrechtelijke vervolging in te stellen. Verder staat vast dat eiser niet over de Nederlandse nationaliteit beschikt en dat aan hem geen verblijfsvergunning is toegekend. Op grond van artikel 6 van het Europees Uitleveringsverdrag heeft eiser dan ook geen aanspraak op een terugkeergarantie.

Het voorgaande leidt tot de conclusie dat de vordering van eiser dient te worden afgewezen. Eiser zal, als de in het ongelijk gestelde partij, worden veroordeeld in de kosten van dit geding.

De voorzieningenrechter:

- wijst het gevorderde af;

- veroordeelt eiser in de kosten van dit geding, tot dusverre aan de zijde van de Staat begroot op € 1.424,--, waarvan € 816,-- aan salaris advocaat en € 608,-- aan griffierecht;

verklaart deze kostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door mr. G.H.I.J. Hage en in het openbaar uitgesproken op 26 februari 2015.

mb