CBb, 24-08-2005, nr. AWB 04/431

Appellante heeft bij brief van 18 mei 2004, verzonden op 19 mei 2004 en bij het College binnengekomen op 24 mei 2004, beroep ingesteld tegen een besluit van verweerder van 9 april 2004.

Bij dit besluit heeft verweerder het bezwaar van appellante tegen verweerders besluit van 21 januari 2003, waarbij haar aanvraag op grond van de Regeling EG-steunverlening akkerbouwgewassen slechts gedeeltelijk is ingewilligd, ongegrond verklaard.

Op 14 juli 2004 heeft verweerder de op de zaak betrekking hebbende stukken overgelegd.

Op 5 augustus 2004 is appellante door verweerder alsnog telefonisch gehoord.

Bij besluit van 23 augustus 2004 heeft verweerder opnieuw op appellantes bezwaar beslist en hierbij het bezwaar wederom ongegrond verklaard.

Op 15 september 2004 heeft verweerder een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 8 juni 2005, waar namens appellante door haar vennoot B het woord is gevoerd en verweerder zich heeft doen vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

In artikel 6 van Verordening (EG) nr. 1251/1999 van de Raad van 17 mei 1999 tot instelling van een steunregeling voor producenten van bepaalde akkerbouwgewassen (Pb 1999, L 160, blz. 1) was ten tijde hier van belang onder meer het volgende bepaald:

Bij de Regeling EG-steunverlening akkerbouwgewassen (hierna: Regeling) is, voorzover en ten tijde hier van belang, onder meer het volgende bepaald:

Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten en omstandigheden voor het College komen vast te staan.

Bij het bestreden besluit heeft verweerder het bezwaar van appellante op grond van de volgende overwegingen ongegrond verklaard:

In het verweerschrift en ter zitting heeft verweerder het navolgende uiteengezet.

Dat appellante verschillende malen bij verweerder informatie heeft ingewonnen over het mogen telen van voederleguminosen op braakpercelen en op grond van de verkregen informatie haar aanvraag heeft ingediend, kan geen grond vormen voor een geslaagd beroep op het vertrouwensbeginsel.

In het overgelegde e-mailbericht van C aan D van 26 maart 2002, dat dus niet tot appellante of één van haar vennoten is gericht, is niet geheel juiste en voor meerdere uitleg vatbare informatie opgenomen, die bovendien niet is verstrekt door een beslissingsbevoegde ambtenaar.

Appellante had uit deze e-mail niet zonder meer mogen afleiden dat haar situatie voldeed aan de subsidievoorwaarden, zeker niet nu de juiste berichtgeving op dit punt in de nadien door verweerder bij het formulier voor de Gecombineerde opgave 2002 gevoegde voorlichtingsbrochure is opgenomen. De bewoordingen in deze brochure laten geen ruimte voor twijfel dat enkel landbouwbedrijven die een volledige biologische bedrijfsvoering hebben, voederleguminosen mogen telen op braakpercelen. Voordat appellante haar aanvraag indiende, heeft zij van de in deze voorlichtingsbrochure vermelde informatie kennisgenomen.

Voorzover appellante telefonisch van de zijde van verweerder zou zijn medegedeeld dat de inhoud van de voorlichtingsbrochure ten aanzien van de mogelijkheid van de teelt van voederleguminosen op braakpercelen niet correct was, geldt bovendien dat deze informatie niet afkomstig is van een beslissingsbevoegde ambtenaar.

Appellante heeft ter ondersteuning van haar beroep het volgende aangevoerd.

Ten onrechte heeft verweerder appellante geen subsidie toegekend ter zake van de met voederleguminosen beteelde braakpercelen. Appellantes bedrijf bevindt zich in de omschakelingsfase van een gangbare naar biologische bedrijfsvoering en is al vanaf 2001 bij de Stichting SKAL bekend. Destijds is in dat kader een aanvraag op grond van de Regeling stimulering biologische productiemethode ingediend, welke aanvraag in 2002 is gewijzigd. Deze aanvraag is door de Stichting SKAL afgestempeld. Onjuist is derhalve verweerders constatering dat op een totaal van 65.40 ha slechts 47.00 ha van appellantes bedrijf bij de Stichting SKAL is aangemeld.

Appellante heeft haar aanvraag pas ingediend, nadat zij informatie bij verweerder had ingewonnen.

Op 26 maart 2002 heeft één der vennoten van appellante met een collega-agrariër, Monsma, gesproken over de vraag of bedrijven die zich in de omschakelingsfase tussen gangbare en biologische productiemethode bevinden, subsidie kunnen verkrijgen voor de teelt van voederleguminosen op braakland. Naar aanleiding van dit gesprek heeft Monsma telefonisch deze vraag gesteld aan een ambtenaar van LASER, Bruinsma. Deze ambtenaar heeft de gestelde vraag bevestigend beantwoord en dit antwoord vervolgens per e-mailbericht bevestigd.

Toen appellante uit de toelichtingsbrochure bij het formulier Gecombineerde opgave 2002 opmaakte dat bedrijven die zich in de omschakelingsfase bevonden bij de teelt van voederleguminosen niet voor subsidie voor braakland in aanmerking zouden komen, heeft zij zelf nogmaals telefonisch contact met een ambtenaar van LASER opgenomen en deze om uitleg gevraagd. Van de zijde van LASER is appellante medegedeeld dat de in de toelichting bij het formulier Gecombineerde opgave 2002 vermelde informatie onjuist was en dat bedrijven in de omschakelingsfase voor subsidie in aanmerking zouden komen.

Het bevreemdt appellante dat, ondanks dat haar van de zijde van verweerder is medegedeeld dat bedrijven in haar situatie van de subsidieregeling gebruik kunnen maken, de toekenning van de in geschil zijnde subsidie is geweigerd.

Het geschil spitst zich toe op de vraag of verweerder in het thans bestreden besluit op juiste gronden heeft besloten appellante op grond van de Regeling geen subsidie toe te kennen voor een braakgelegd perceel waarop voederleguminosen werden geteeld. Het College overweegt in dit verband het volgende.

Ingevolge artikel 6, derde lid, tweede gedachtestreepje, van Verordening (EG) nr. 1251/1999 mag braakgelegde grond worden gebruikt voor de teelt van voederleguminosen op een landbouwbedrijf dat, voor zijn gehele productie, voldoet aan de voorschriften die zijn vastgesteld bij Verordening (EEG) nr. 2092/91.

Een bepaling met eenzelfde strekking is opgenomen in artikel 21a, eerste lid, van de Regeling. In het tweede lid van genoemd artikel 21a is bepaald dat een producent aan verweerder een bewijs van certificering door de Stichting SKAL dient over te leggen ten bewijze dat hij voor zijn gehele productie voldoet aan de daarvoor geldende voorschriften.

Het College stelt vast dat de totale oppervlakte van het bedrijf van appellante 65.40 ha bedraagt. Het door appellante overgelegde bewijs van certificering door de Stichting SKAL ziet evenwel slechts op een oppervlakte van 19.10 ha en voorts is gebleken dat een oppervlakte van 27.90 ha bij de Stichting SKAL voor omschakeling van gangbare naar biologische bedrijfsvoering door appellante is aangemeld.

Hieruit concludeert het College dat in de situatie van appellante niet is voldaan aan de in artikel 6, derde lid, tweede gedachtestreepje, van Verordening (EG) nr. 1251/1999 en voorts in artikel 21a, tweede lid, van de Regeling neergelegde vereisten. Verweerder heeft appellante derhalve terecht de in geding zijnde subsidie geweigerd.

Appellantes beroep op het vertrouwensbeginsel faalt reeds, omdat honorering ervan zou leiden tot de erkenning van een aanspraak of financieel voordeel in strijd met artikel 6 van Verordening (EG) nr. 1251/1999. Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft in zijn arrest van 26 april 1988 in de zaak Krücken (zaak 316/86, Jur. 1988, blz. 2213) geoordeeld dat geen beroep op het vertrouwensbeginsel kan worden gedaan tegen een duidelijke bepaling van het gemeenschapsrecht en een daarmee strijdige handeling van een met de toepassing van het gemeenschapsrecht belaste nationale instantie geen gewettigd vertrouwen op een met het gemeenschapsrecht strijdige behandeling kan doen ontstaan. Dit brengt tevens mee dat een beoordeling van de concrete feiten en omstandigheden ter zake van het beroep op het vertrouwensbeginsel achterwege kan blijven.

Uit het voorgaande volgt dat het beroep ongegrond moet worden verklaard. Het College acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling met toepassing van artikel 8:75 Awb.

Het College verklaart het beroep ongegrond.

Aldus gewezen door mr. W.E. Doolaard, mr. E.J.M. Heijs en mr. M.J. Kuiper, in tegenwoordigheid van mr. M.S. Hoppener als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 24 augustus 2005.

w.g. W.E. Doolaard w.g. M.S. Hoppener