Rb. Utrecht, 28-01-2011, nr. 16-600988-10

wonende te [woonplaats], [adres]

raadsman mr. B.W. Newitt, advocaat te Amsterdam

De tenlastelegging is als bijlage aan dit vonnis gehecht.

De verdenking komt er, kort en feitelijk weergegeven, op neer dat verdachte:

Feit 1: twee agenten heeft bedreigd met de dood;

Feit 2: twee agenten heeft beledigd;

Feit 3: heeft geweigerd op vordering van de politie zijn identiteitsbewijs te tonen.

De dagvaarding is geldig.

De rechtbank is bevoegd.

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat het openbaar ministerie ter zake het onder 3 ten laste gelegde feit niet-ontvankelijk verklaard dient te worden. De raadsman heeft daartoe aangevoerd dat het volgens de aanwijzing uitgebreide identificatieplicht in bepaalde gevallen niet opportuun kan zijn om een betrokkene te vervolgen die niet aan zijn toonplicht van zijn identiteitsbewijs heeft voldaan. Volgens de aanwijzing valt dan te denken aan onder meer het voorbeeld van een verwarde of gestoorde persoon, die op straat wordt aangetroffen. In de visie van de raadsman voldeed verdachte in de onderhavige situatie aan deze omschrijving. Nu de officier van justitie geen redenen heeft aangevoerd waarom in dit geval een uitzondering op de aanwijzing gemaakt dient te worden dient de officier van justitie niet ontvankelijk te worden verklaard in de vervolging.

De officier van justitie is van mening dat verdachte niet aan de hiervoor vermelde omschrijving voldeed. Uit de omstandigheid dat verdachte in staat was bedreigende en beledigende woorden te uiten, kan worden afgeleid dat hij niet zodanig verward en gestoord was als in de aanwijzing wordt bedoeld. Gelet op de melding dat verdachte aanwezig was geweest bij een incident dat zich kort voor de aankomst van de politie bij de [bedrijf 1] te Utrecht had voorgedaan, was het volgens de officier van justitie gerechtvaardigd om zijn legitimatie te vragen en opportuun om hem bij het weigeren daarvan te vervolgen.

De rechtbank is van oordeel dat, alle omstandigheden in redelijkheid bezien, niet kan worden vastgesteld dat verdachte voldeed aan de omschrijving zoals in de aanwijzing gegeven. Hij was niet zodanig verward en gestoord, dat hij de strekking van de vordering van de politie om zijn legitimatie te tonen niet begreep. Verdachte heeft zelf ter terechtzitting verklaard dat hij weliswaar hoorde dat de agenten zijn legitimatie vroegen, maar dat ze volgens hem een ander persoon moesten hebben en dat hij vervolgens bewust heeft geweigerd zijn legitimatie te tonen omdat hij het niet eens was met hoe de agenten zich jegens hem gedroegen.

Gelet op het voorgaande is er geen grond de officier van justitie niet-ontvankelijk te achten in haar vervolging.

Er is geen reden voor schorsing van de vervolging.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie is van mening dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte de ten laste gelegde feiten heeft begaan, in die zin dat hij woorden heeft geuit van dezelfde strekking als de woorden zoals neergelegd in de tenlastelegging.

Het standpunt van de verdediging

Ten aanzien van feit 1:

De verdediging is van mening dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen van het onder 1 ten laste gelegde feit. De in de tenlastelegging neergelegde uitlatingen kunnen volgens de raadsman weliswaar onbehoorlijk genoemd worden, doch houden geen bedreiging in, in de zin van artikel 285 van het Wetboek van Strafrecht. De tekstdelen die wel in aanmerking zouden kunnen komen voor kwalificatie als bedreiging, worden bijna steeds voorafgegaan door ‘willen’ of ‘zouden willen’, waaruit in de visie van de raadsman niet de conclusie kan worden getrokken dat bij verdachte het voornemen bestond uitvoering te geven aan die wil. Ook afgezien daarvan waren de omstandigheden waaronder de bedreigende uitlatingen zijn gedaan volgens de raadsman niet zodanig dat bij de agenten de redelijke vrees kon ontstaan dat zij daadwerkelijk slachtoffer zouden worden van een misdrijf als bedoeld in artikel 285 Wetboek van Strafrecht.

Ten aanzien van feit 2:

De verdediging heeft zich niet verzet tegen de bewezenverklaring van feit 2, doch heeft wel aangevoerd dat verdachte nimmer iemand doelbewust heeft willen kwetsen.

Ten aanzien van feit 3:

De verdediging heeft zich evenmin tegen de bewezenverklaring van feit 3 verzet.

Het oordeel van de rechtbank

Ten aanzien van feit 1:

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder 1 ten laste gelegde feit, gelet op de feiten en omstandigheden die in de navolgende bewijsmiddelen zijn vervat.

Verbalisant [verbalisant 1], hoofdagent van politie Utrecht, heeft verklaard dat hij op

De bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van hetgeen hiervoor is vastgesteld en overwogen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte

De strafbaarheid van de feiten

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten.

Het bewezenverklaarde levert de navolgende strafbare feiten op.

Feit 1: Bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht, meermalen gepleegd;

Feit 2: Eenvoudige belediging, terwijl de belediging wordt aangedaan aan een ambtenaar gedurende of ter zake van de rechtmatige uitoefening van zijn bediening, meermalen gepleegd;

Feit 3: Niet voldoen aan de verplichting om een identiteitsbewijs ter inzage aan te bieden, hem opgelegd bij artikel 2 van de Wet op de identificatieplicht (overtreding).

De strafbaarheid van verdachte

Met betrekking tot de strafbaarheid van verdachte overweegt de rechtbank als volgt.

Bij de stukken van het dossier bevindt zich een pro justitia rapport d.d. 14 december 2010, opgemaakt door dr. A. van der Donk, GZ-psycholoog.

Genoemde psycholoog komt op grond van zijn onderzoek met betrekking tot de toerekeningsvatbaarheid van de verdachte ten tijde van de ten laste gelegde feiten tot de conclusie, dat:

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft op grond van hetgeen zij bewezen heeft geacht gevorderd aan verdachte op te leggen:

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is in beginsel van mening dat de tijd die verdachte in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, iedere redelijkerwijs op te leggen straf reeds ruimschoots heeft overschreden. In het belang van zowel de samenleving als verdachte verzoekt de raadsman echter om aan verdachte een agressietraining of behandeltraject op te leggen, conform het voorstel van de psycholoog in zijn rapport.

Het oordeel van de rechtbank

Bij het bepalen van de op te leggen straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de ernst van de feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en de persoon van de verdachte.

Verdachte heeft twee verbalisanten op ernstige wijze bedreigd en beledigd. Hij heeft uitlatingen gedaan van zeer grove aard. De bedreigingen zijn hard aangekomen bij de slachtoffers, te meer daar hun privéleven daarin werd betrokken. Dat heeft veel indruk gemaakt. Bij de slachtoffers bestond de vrees dat verdachte de bedreigingen daadwerkelijk ten uitvoer zou brengen, ook omdat verdachte de betreffende beledigingen en bedreigingen ook na verloop van tijd maar bleef herhalen.

De rechtbank rekent verdachte het voorgaande stevig aan. Daarbij merkt zij op dat zwaar wordt getild aan bedreigingen en beledigingen jegens personen die in dienst zijn van de maatschappij.

De justitiële documentatie d.d. 29 november 2010 meldt ten aanzien van verdachte meerdere veroordelingen op het gebied van belediging en bedreiging van personen met een publieke taak. Gezien deze justitiële voorgeschiedenis, in combinatie met de hiervoor onder 5.2. omschreven persoonlijkheidsproblematiek van verdachte, schat de rechtbank, evenals de psycholoog, de kans op herhaling als hoog in. De psycholoog heeft ten aanzien van het recidiverisico in zijn rapport gesteld dat het voortbestaan van de tekorten in de impulscontrole en agressieregulatie van verdachte, gevoegd bij zijn autoriteitsproblematiek, in een verhoogde mate aanleiding kunnen zijn voor het wederom plegen van soortgelijke strafbare feiten in de toekomst. De rechtbank acht het dan ook van belang dat verdachte voor voornoemde problematiek een behandeling zal ondergaan en heeft dit bij haar beslissing omtrent de omvang en aard van de op te leggen straf betrokken. De ernst van het feit en het strafrechtelijk verleden van verdachte maken naar het oordeel van de rechtbank oplegging van een deels onvoorwaardelijke gevangenisstraf echter onontkoombaar.

De rechtbank heeft bij de bepaling van de duur van de op te leggen gevangenisstraf echter ook andere omstandigheden betrokken. Allereerst betreft dit het gegeven dat verdachte op grond van hetgeen hiervoor onder 5.2 is overwogen, als enigszins verminderd toerekeningsvatbaar moet worden beschouwd. De rechtbank neemt dit mee als strafverminderende factor.

De rechtbank weegt voorts in het voordeel van verdachte mee dat hij blijkens zijn verklaring ter terechtzitting motivatie heeft getoond te willen veranderen en dat hij uitdrukkelijk heeft aangegeven daarvoor behandeld te willen worden.

De rechtbank is alles overziend van oordeel dat het onvoorwaardelijke deel van de op te leggen straf niet langer dient te duren dan de tijd die verdachte reeds in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht. Daarnaast acht zij het –mede met het oog op het voorkomen van recidive- passend een voorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen van kortere duur dan door de officier van justitie is gevorderd, waaraan als bijzondere voorwaarde in het kader van toezicht door de reclassering een geschikte behandeling kan worden gekoppeld.

De rechtbank ziet, net als de officier van justitie, geen aanleiding een straf op te leggen voor de overtreding zoals ten laste gelegd als feit 3.

De benadeelde partij [verbalisant 1] vordert een schadevergoeding van € 150,-- voor de feiten 1 en 2.

De benadeelde partij van [verbalisant 2] vordert een schadevergoeding van € 100,-- voor de feiten 1 en 2.

De officier van justitie heeft verzocht de vorderingen van de benadeelde partijen [verbalisant 1] en [verbalisant 2] toe te wijzen.

De raadsman heeft zich tegen de toewijzing van de vorderingen verzet. Hij is van mening dat de vorderingen onvoldoende onderbouwd en gespecificeerd zijn. Niet op te maken is op welke grond van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek de benadeelde partijen hun vorderingen baseren, aldus de raadsman. Ten aanzien van de gevorderde immateriële schade heeft de raadsman in het bijzonder aangevoerd dat niet elke vorm van psychisch leed kan worden aangemerkt als een aantasting van iemand in diens persoon. Een sterk gevoel van gekwetst zijn en het hebben van psychisch onbehagen is volgens hem onvoldoende om in aanmerking te kunnen komen voor schadevergoeding.

De rechtbank overweegt dat de benadeelde partijen gelet op het bepaalde in artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek onder meer recht hebben op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding voor nadeel dat niet uit vermogensschade bestaat, a) indien de aansprakelijke persoon het oogmerk had zodanig nadeel toe te brengen, dan wel b) indien zij in hun eer of goede naam zijn geschaad of op andere wijze in hun persoon zijn aangetast. De rechtbank is van oordeel dat in geval van beide bewezen verklaarde feiten recht op schadevergoeding zoals hiervoor omschreven bestaat. In geval van bedreiging dient het opzet erop gericht te zijn dat bij de bedreigde de redelijke vrees kon ontstaan voor het misdrijf waarmee gedreigd werd, waaruit het oogmerk op het toebrengen van nadeel reeds kan worden afgeleid. Van belediging is sprake indien er opzet bestond op de krenking van iemands eer of goede naam, zodat de geleden psychische schade ook op de onder b) genoemde grond voor toewijzing vatbaar is.

De rechtbank is ten aanzien van beide vorderingen van oordeel dat de schade tot een bedrag van € 100,-- een rechtstreeks gevolg is van de bewezen verklaarde feiten 1 en 2, ter zake van immateriële schade, en acht verdachte aansprakelijk voor die schade. De rechtbank vermeerdert deze schade met de wettelijke rente, berekend vanaf 07 oktober 2010 tot aan de dag der algehele voldoening.

Voor het overige acht de rechtbank de benadeelde [verbalisant 1] niet-ontvankelijk in zijn vordering omdat de vordering in zoverre niet van zo eenvoudige aard is dat deze zich leent voor behandeling in dit strafgeding. Voor dat deel kan de benadeelde partij haar vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

Met betrekking tot de toegekende vorderingen benadeelde partij zal de rechtbank tevens de schademaatregel opleggen.

De beslissing berust op de artikelen 9a, 14a, 14b, 14c, 14d, 24c, 36f, 57, 62, 266, 267, 285 en 447e van het Wetboek van Strafrecht.

De rechtbank:

Bewezenverklaring