Rb. 's-Gravenhage (vzr.), 08-02-2005

hebben verweer gevoerd bij monde van hun raadslieden, die daarbij eveneens

een pleitnota met producties hebben gehanteerd.

De ter zitting aanwezige [naam], bestuurder van gedaagde sub 9, bleek uitsluitend

Engels te spreken en gaf te kennen dat hij van de deurwaarder had begrepen dat de zitting

in kort geding ook geheel in het Engels zou worden gehouden. De voorzieningenrechter

heeft de heer [naam] duidelijk gemaakt dat dit niet het geval was en dat uitsluitend

in de Nederlandse taal op de vordering kon worden geantwoord. De heer

[naam] heeft hierop te kennen gegeven zich bij het verweer van Dimensione aan te

sluiten.

Vervolgens hebben partijen vonnis gevraagd onder overlegging van de stukken, de

pleitnota's daaronder begrepen.

Overwegingen ten aanzien van het recht:

In dit kort geding kan van de volgende feiten worden uitgegaan:

Vitra vordert dat de voorzieningenrechter gedaagden zal bevelen:

Primair

Tegen de achtergrond van de vaststaande feiten legt Vitra aan die vordering het

volgende ten grondslag:

Gedaagden sub 3 en 7 hebben tegen de vordering van Vitra gemotiveerd verweer

gevoerd. Daarop zal, voorzover van belang, in het onderstaande nader worden ingegaan.

Beoordeling van het geschil

Bevoegdheid

Blijkens de dagvaarding (punt 29) beroept Vitra zich ter onderbouwing van de

bevoegdheid van de voorzieningrechter op artikel 37 A van de Benelux Merkenwet en

artikel 5, aanhef en onder 3 EVEX (bedoeld zal zijn: de EEX-verordening).

Gedaagden sub 3 en 7 hebben die bevoegdheid bestreden -en gedaagde sub 9 heeft

zich daarbij aangesloten- , doch uitsluitend voor wat betreft de door Vitra gevorderde

grensoverschrijdende voorzieningen. Dat verweer slaagt, nu geen van de door Vitra ingeroepen

bevoegdheidsgronden de bevoegdheid schept maatregelen te treffen buiten het

grondgebied van Nederland respectievelijk de Benelux. De voorzieningrechter zal zich

dan ook onbevoegd verklaren voorzover het de gevraagde grensoverschrijdende maatregelen

betreft, ten aanzien van de niet verschenen gedaagden ambtshalve met toepassing

van artikel 26 lid 1 van de EEX-verordening.

De zaak tegen gedaagde sub 7

Deze gedaagde heeft als verweer gevoerd dat zij nimmer enige van de door Vitra

aan haar verweten handelingen heeft verricht, meer in het bijzonder het aanbieden van

meubelen via een website. Gedaagde sub 7 heeft er op gewezen dat Vitra daar ook in het

geheel geen bewijs van heeft overgelegd. Vitra heeft ter zitting op dat verweer niet gereageerd,

zodat zij geacht moet worden haar vordering tegen deze gedaagde niet te hebben

kunnen of willen handhaven. Die vordering zal dan ook worden afgewezen.

De zaak tegen gedaagde sub 3 (Dimensione)

Als meest verstrekkend verweer heeft Dimensione betoogd dat de gedragingen die

Vitra haar verwijt: te weten het aanbieden van meubelen op een vanuit Nederland toegankelijke

website (daargelaten of dat feitelijk juist is; zo betwist Dimensione dat de Aluminium

Chair op haar website wordt genoemd of afgebeeld) kan gelden als een gedraging

die inhoudt het aanbieden in de Benelux althans Nederland op een wijze die relevant is

vanuit een oogpunt van auteursrecht, merkenrecht dan wel anderszins onrechtmatig. Dat

verweer is, voorshands oordelend, gegrond. Daarvoor is het volgende redengevend.

Van het aanbieden als voormeld in de Benelux van artikelen op een website op het

internet is slechts sprake indien het gaat om een website die door woord en inhoud onmiskenbaar

mede op het publiek van de Benelux is gericht. Of dat geval zich voordoet zal

in de regel afhangen van een combinatie van factoren. Eén van die factoren is de toegankelijkheid

van de website vanuit de Benelux.

Die toegankelijkheid alleen is evenwel onvoldoende om tot onmiskenbare gerichtheid

van de website op (mede) het publiek in de Benelux te concluderen. Daarvoor

moeten verdere aanwijzingen voorhanden zijn, waarbij gedacht kan worden aan (bij

Dergelijke verdere aanwijzingen ten aanzien van de website van Dimensione zijn

door Vitra niet gesteld, noch overigens ten processe gebleken. Reeds daarom kan niet op

voorhand worden aangenomen dat het aanbieden van enig meubel door Dimensione op

haar website inbreuk op de door Vitra ingeroepen rechten uitmaakt.

De vordering tegen Dimensione zal dan ook worden afgewezen.

De zaak tegen gedaagde sub 9

Deze gedaagde heeft zich aangesloten bij het door Dimensione gevoerde verweer.

Dat verweer gaat eveneens ten aanzien van gedaagde sub 9 op, nu van enig aanbieden in

de thans relevante zin niet is gebleken. Ook hier geldt dat Vitra niets anders heeft gesteld

dan toegankelijkheid van de website, hetgeen onvoldoende is om haar vordering te dragen.

Die vordering zal dan ook worden afgewezen.

De zaak tegen de overige, niet verschenen, gedaagden

Voor deze gedaagden geldt, dat de dagvaarding niet meer en anders vermeldt dan

dat zij op een vanuit de Benelux en Duitsland toegankelijke website meubelmodellen

aanbieden die identiek, althans nagenoeg gelijk, zijn aan de meubelmodellen Aluminium

Chair en Lounge Chair van Charles en Ray Eames. Verdere stellingen ontbreken, en

ook de betreffende websites worden niet met name genoemd. Zoals uit het vorenoverwogene

blijkt kan het door Vitra wèl gestelde (nog) niet worden beschouwd als aanbieden

in de Benelux althans Nederland op een wijze die relevant is vanuit een oogpunt van

auteursrecht, merkenrecht of dan wel anderszins onrechtmatig. Vitra heeft weliswaar

twee ordners van telefoonboekformaat ter griffie gedeponeerd, maar dat kan -zonder dat

bij dagvaarding daarop nader wordt ingegaan- niet, en zeker niet in kort geding, worden

beschouwd als een verdere, laat staan deugdelijke onderbouwing van haar stellingen.

De slotsom is dat de stellingen van Vitra het gevorderde niet kunnen dragen zodat

de vordering zal worden afgewezen.

Proceskosten

Vitra zal, als de in het ongelijk gestelde partij, worden veroordeeld in de kosten

van de procedure.

BESLISSING:

De voorzieningenrechter:

VERKLAART ZICH ONBEVOEGD kennis te nemen van de vorderingen voorzover die zien

op iets ander dan het grondgebied van de Benelux (voor wat betreft de gestelde merkinbreuk)

respectievelijk Nederland (voor wat betreft het overigens gevorderde);

WIJST de vorderingen voor het overige AF;

VEROORDEELT eiseressen in de op deze procedure vallende kosten, tot aan deze uitspraak

aan de zijde van gedaagden sub 3 en sub 7 (gezamenlijk) begroot op € 241,-- aan

verschotten en € 703,-- aan procureurssalaris, en aan de zijde van gedaagde sub 9 op

€ 241,-- aan verschotten.

Aldus gewezen door mr. J.W. du Pon en uitgesproken ter openbare terechtzitting van

8 februari 2005 in tegenwoordigheid van de griffier.