Rb. Almelo, 09-03-2005, nr. 08/000138-04

financieel steunt, dit wordt in het dorp rondverteld. Ik heb [N]

eenmaal gesproken over het recht van eerste koop.

Over de keer dat de auto van [N] naar het bureau werd gestuurd, kan ik

nog het volgende verklaren. Ik zat toen met [N] en [derde1] in de auto.

[N] klaagde toen dat er beslag was gelegd op zijn geld en dat hij dat niet

eerlijk vond. Ik zei toen dat hij toch een recht van eerste koop aan [J.L.J. V.] had verleend en dat dit de consequenties zouden kunnen zijn.

[derde1] zei toen: "Maar dat kon [J.A.M. V.] toch niet weten?" Met [J.A.M. V.] bedoelde hij [J.A.M. V.]. Ik zei toen tegen [derde1] dat hij er zelf bij was

geweest toen ik [J.A.M. V.] had verteld van het recht van eerste koop van [J.L.J. V.]. Ik maakte toen nog gekscherend de opmerking dat [derde1] misschien

wel als getuige werd opgeroepen om dat te bevestigen. [derde1] zei toen dat

hij nooit zou getuigen voor [J.L.J. V.]. Ik wist dat die twee wel een trammelant

hadden gehad".

(proces-verbaal van getuigenverhoor blz. 135-137)

art 207 lid 1 Wetboek van Strafrecht

op grond van het onderzoek ter terechtzitting en de inhoud van het strafdossier is niet komen vast te staan dat er op 16 december 1997 een schriftelijk recht van eerste koop voor de woning gelegen aan de L[…]weg 10 te Haaksbergen bestond ten gunste van [J.A.M. V.]. De verklaringen die over de vermeende totstandkoming van de ”akte” zijn afgelegd komen op wezenlijke onderdelen niet met elkaar overeen en zijn derhalve niet betrouwbaar. De rechtbank acht eerder aannemelijk dat er over dat recht van eerste koop op 16 december 1997 tussen [J.A.M. V.] en [N] een mondelinge overeenkomst bestond. De rechtbank wijst in dit verband op de verklaringen die zijn afgelegd door de als onpartijdig aan te merken getuige [getuige1] (ambtenaar bij de gemeente Haaksbergen) ten overstaan van het Hof te Arnhem tijdens de behandeling van de civiele procedure d.d. 21 oktober 2003 en tijdens het verhoor door de Rijksrecherche d.d. 22 maart 2004. Bij beide gelegenheden heeft deze getuige verklaard dat de heer [J.A.M. V.] hem op 23 december 1997 had verteld dat hij (lees [J.A.M. V.]) het achterste gedeelte van het perceel in eigendom had en mondeling het recht van eerste koop (op de woning) toegezegd had gekregen van de eigenaar (de heer [N]). De gemeenteambtenaar heeft bij het verhoor door de Rijksrecherche benadrukt dat hij nooit een schriftelijk stuk heeft gezien. De rechtbank merkt voorts op dat [J.A.M. V.] de vermeende akte op cruciale momenten, zoals bij voorbeeld op het moment van de beslaglegging op het huis, niet heeft getoond;

op grond van het onderzoek ter terechtzitting en de inhoud van het dossier is komen vast te staan dat op 16 april 1998 een gesprek heeft plaats gevonden tussen de verdachte en [N] en dat tijdens dat gesprek is gesproken over het vervalsen van de datum van een recht van eerste koop. Dat een dergelijk gesprek heeft plaatsgevonden blijkt niet alleen uit de verklaring van verdachte zelf, maar ook uit de verklaringen van de getuige [collega 1], laatstelijk nog afgelegd ter terechtzitting van 22 februari 2005 en de verklaring van de teamchef [getuige2] afgelegd ten overstaan van de Rijksrecherche op 3 juni 2004. [getuige2] heeft daarin bevestigd dat verdachte hem heeft gemeld dat [N] bij hem (verdachte [verdachte]) heeft verklaard dat hij, [N], een recht van eerste koop van [J.A.M. V.] geantedateerd heeft. [getuige2] heeft verdachte destijds gezegd dat het zijns ([getuige2’s]) inziens een civiele zaak betrof. [getuige2] heeft aangegeven van mening te zijn dat er geen aanleiding was voor een strafrechtelijk onderzoek en zulks ook de toenmalige afdelingschef te hebben meegedeeld;

op grond van de verklaringen die zijn afgelegd ten overstaan van de rechter-commissaris en ter terechtzitting van deze rechtbank is aannemelijk geworden dat medeverdachte [medeverdachte] op 16 april 1998 tussen 09.00 en 09.45 uur aanwezig heeft kunnen zijn in de koffiekamer van het politiebureau te Haaksbergen. De rechtbank wijst hierbij in het bijzonder op de nadere verklaringen zoals die zijn afgelegd door de getuigen [getuige3] en [getuige4] bij de rechter-commissaris op 27 januari 2005. Zij geven daarin aan dat er in de eindfase van het zgn. Vakantieteam waarvan medeverdachte [medeverdachte] deel uitmaakte, geen vaste briefingstijden meer waren op het politiebureau te Hengelo.

Verdachte [verdachte] is in het kader van de civiele procedure met als inzet de woning aan de L[…]weg 10 te Haaksbergen drie keer als getuige gehoord: tweemaal bij de rechtbank te Almelo (op 1 juli 1999 en op 6 april 2000) en éénmaal bij het Hof te Arnhem (op 21 oktober 2003.) De verklaringen hebben voornamelijk betrekking op:

de betalingsregeling tussen [J.L.J. V.] en [N] en de bemiddelende rol van verdachte daarbij,

“de bemoeienissen” van verdachte bij de verkoop van het eigendom van [N],

de bij de notarissen ingewonnen informatie,

het - wat door de Rijksrecherche wordt genoemd - “jagen op” [N],

“de bekentenis” van [N] (op 16 april 1998 in gesprek tussen verdachte en [N]) en

de rol van getuige [collega 1] na dat gesprek op 16 april 1998 beneden in het politiebureau te Haaksbergen en boven in de koffiekamer.

De rechtbank stelt vast dat in een groot aantal van de situaties in kwestie [N] de enige getuige is geweest. In een aantal gevallen wordt zijn verklaring slechts de auditu ondersteund door [J.A.M. V.] (met wie [N] vermoedelijk een “afspraak” over de woning van [N] heeft) en/ of [derde1] (bij wie [N] in die periode inwoonde.) In één geval (bij het horen van [N] door verdachte op 12 april 1998) heeft [derde1] verklaard zelf te hebben gehoord dat verdachte met [N] over “de onderhandse aktes” sprak. Voor de betrouwbaarheid van deze verklaring(en) verwijst de rechtbank naar hetgeen is geconcludeerd bij de overwegingen over de totstandkoming van de vermeende schriftelijke akte d.d. 16 december 1997.

Ten aanzien van de relatie tussen [N] en verdachte merkt de rechtbank in dit verband op dat [N] op de zitting heeft verklaard nooit wat “met elkaar” ([N] met verdachte) te hebben gehad, tot, zo begrijpt de rechtbank, verdachte onwaarheid zou spreken over de “bekentenis”. Een en ander afgezien van het feit, zo verklaart [N] voorts zakelijk weergegeven ter zitting, dat verdachte [N] regelmatig “pakte” op verdenking van strafbare feiten.

Over het informeren bij de notarissen heeft alleen notaris Derkman een verklaring over de inhoud van het met verdachte gevoerde gesprek afgelegd.

Ten aanzien van de gesprekken op 16 april 1998 en de rol van getuige [collega 1] daarbij is al overwogen dat kan worden vastgesteld dat er op die bewuste morgen een (eerste) gesprek heeft plaatsgevonden tussen de verdachte en [N] gevolgd door een (kort, tweede) gesprek tussen verdachte en [collega 1]. Dat laatste gesprek is op z’n minst in aanwezigheid van [N] gevoerd. Tijdens beide gesprekken is gesproken over een recht van eerste koop en het antedateren daarvan.

Vervolgens is het voorgaande in “de koffiekamer” besproken: Verdachte vertelt over de inhoud van het gesprek dat hij met [N] heeft gevoerd. [collega1] zou daarbij aanwezig zijn geweest en zou hebben bevestigd dat het gesprek (tussen verdachte en [N]) “aldus” was verlopen. Bij het verloop van het eerste en tweede gesprek is medeverdachte [medeverdachte] niet aanwezig geweest. [medeverdachte] heeft slechts weergegeven wat verdachte daarover heeft verteld. [collega1] heeft, ook ter zitting, niet ontkend bij het koffiekamergesprek aanwezig te zijn geweest. Hij heeft verklaard zich het gebeuren in de koffiekamer niet meer te kunnen herinneren, maar een dergelijke gang van zaken ook niet te kunnen uitsluiten. [collega 1] heeft daar in z’n algemeenheid aan toegevoegd zich het belang van de gesprekken destijds niet te hebben gerealiseerd en daar verder ook niet meer bij stil te hebben gestaan.

Verdachte heeft op 6 april 2000 bij de rechtbank verklaard dat hij [N] ambtshalve nodig had en dat [N] niet thuis was, maar in de woning bij [derde2]. Bij het gerechtshof op 21 oktober 2003 heeft verdachte verklaard dat verdachte [N] in de woning van [derde2] is gaan zoeken, maar dat hij [N] daar niet aantrof. De officier van justitie heeft over dit, naar het oordeel van de rechtbank overigens ondergeschikte punt, gesteld dat de twee verklaringen die verdachte op dit punt bij het gerechtshof heeft afgelegd met elkaar strijden. De rechtbank wijst erop dat verdachte desgevraagd reeds bij het gerechtshof heeft verklaard dat hij veronderstelde dat [N] in de woning van [derde2] aanwezig zou zijn en om die reden daar naar toe was gegaan. En voorts: “U houdt mij voor dat ik op 6 april 2000 bij de rechtbank anders heb verklaard. Ik heb in die verklaring bedoeld te zeggen dat ik verwachtte dat [N] daar aanwezig zou zijn. Ik heb dat ook in mijn rapport aan het openbaar ministerie duidelijk gemaakt en ook in mijn gesprek met mr. van Wees”. De rechtbank acht deze uitleg van verdachte alleszins aannemelijk en is van oordeel dat de opzet tot het afleggen van een meinedige verklaring ontbreekt.

Gelet op het bovenstaande is de rechtbank van mening dat het wettig bewijs dan wel het wettig en overtuigend bewijs voor het opzettelijk en in strijd met de waarheid afleggen van een verklaring onder ede, ontbreekt. Verdachte dient derhalve te worden vrij gesproken van hetgeen hem is telastegelegd.

De rechtbank overweegt dat [J.A.M.V.] ter zake het tenlastegelegde zich als benadeelde partij in het strafproces heeft gevoegd.

De benadeelde partij moet niet ontvankelijk worden verklaard in zijn vordering, nu verdachte van de tenlastegelegde feiten wordt vrijgesproken.