CRvB, 14-10-2003, nr. 00/4908 WAO

december 1991 doorwerken tot na 1 januari 1992, hetgeen meebrengt dat de bepalingen van het oude Burgerlijk Wetboek ook na 1 januari 1992 zijn blijven gelden. Nu de wettelijke rente eerst is gevraagd op 29 september 1998 en de betaling van de verschuldigde uitkering plaatvond op 23 september 1998 is, volgens gedaagde, geen wettelijke rente verschuldigd.

Blijkens de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het in het bestreden besluit neergelegde standpunt van gedaagde in essentie onderschreven. Ook de rechtbank was van oordeel dat het niet toekennen van een WAO-uitkering het rechtstreekse gevolg was van het besluit van 18 december 1991, zodat in verband met artikel 182 van de Overgangswet NBW artikel 1286 van het oude Burgerlijk Wetboek van toepassing is gebleven en appellant, gezien de datum van aanzegging, geen aanspraak heeft op wettelijke rente.

In hoger beroep heeft de gemachtigde van appellant betoogd dat artikel 182 Overgangswet NBW enkel ziet op het geval dat de tekortkoming in een verbintenis is ontstaan voor 1 januari 1992 en nadien wordt voortgezet. Daarvan is, aldus de gemachtigde, in dit geval geen sprake, nu het besluit om appellant in 1992 geen WAO-uitkering toe te kennen een zelfstandige beslissing is die los gezien moet worden van de eerdere weigering van ziekengeld. De gemachtigde wees er daarbij op dat de ZW en de WAO eigen criteria kennen voor de beoordeling van een aanvraag om uitkering. Subsidiair heeft de gemachtigde gesteld dat, indien de rechtspositie van appellant ingevolge de ZW en de WAO als één geheel moet worden beschouwd, er sprake is van een duurzaam doorlopende rechtsverhouding waarvan de gevolgen uiteenvallen in twee delen, te weten een deel beheerst door het recht van vóór de inwerkingtreding van het NBW op 1 januari 1992 en een deel beheerst door het recht na die inwerkingtreding. Meer subsidiair heeft de gemachtigde van appellant zich op het standpunt gesteld dat, ingeval artikel 1286, derde lid, van het oude Burgerlijk Wetboek van toepassing is, zijn brief van 12 december 1991 aan gedaagdes rechtsvoorganger reeds als een ingebrekestelling dient te worden beschouwd. Ten slotte wees de gemachtigde er op dat gedaagde hem wel wettelijke rente heeft betaald met betrekking tot de aanvankelijk geweigerde uitkering ingevolge de ZW.

In het verweerschrift wees gedaagde ter ondersteuning van zijn standpunt op de uitspraak van de Raad van 28 juni 1996 (RSV 1997,15). Voorts stelde gedaagde dat appellant aan onverschuldigd betaalde wettelijke rente met betrekking tot de uitkering van appellant ingevolge de ZW geen aanspraak kan ontlenen ter zake van een eveneens onverschuldigde schadevergoeding wegens te laat betaalde WAO-uitkering.

De Raad stelt vast dat in dit geding aan de orde is een na de inwerkingtreding van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) op 1 januari 1994 gedaan verzoek om vergoeding van de wettelijke rente in verband met een gestelde te late betaling van de aan appellant eerst bij het besluit van gedaagde van 23 september 1998 met ingang van 27 juli 1992 toegekende WAO-uitkering.

Voor zover het verzoek van appellant is gegrond op het uitblijven van een beoordeling ingevolge de WAO van zijn arbeidsongeschiktheid na het einde van de wachttijd in juli 1992, overweegt de Raad dat tussen partijen niet in geschil is - en ook voor de Raad, gelet op artikel 34 van de WAO, zoals dit artikel in juli 1992 luidde, vaststaat - dat, nu achteraf is gebleken dat appellant bij voortduring arbeidsongeschikt is geweest, in verband met het alsnog toekennen van ziekengeld destijds een ambtshalve beoordeling van appellants eventuele recht op een WAO-uitkering had moeten plaatsvinden. Vaststaat dat in dit geval een ambtshalve beoordeling van die aanspraak in 1992 en nadien niet heeft plaatsgehad.

Op grond van de vóór 1 januari 1994 geldende regeling in de WAO en de Beroepswet kon tegen het uitblijven van besluitvorming geen beroep worden ingesteld bij de bestuursrechter. Dat brengt mee dat de beslissing op de aanvraag om een zelfstandig schadebesluit in verband met dat uitblijven connexiteit ontbeert met een voor beroep bij de bestuursrechter vatbaar besluit. Blijkens vaste jurisprudentie van de bestuursrechter (zie onder andere de uitspraken van de Raad van 24 september 1997 (RSV 1998, 23) en 28 mei 2002 (USZ 2002, 308) staat daarmee vast dat deze beslissing ook zelf niet vatbaar is voor bezwaar en beroep. Gedaagde had dan ook - oordelend in zoverre in lijn met de grondslag van het verzoek - het bezwaar tegen zijn besluit van 19 oktober 1998 niet-ontvankelijk moeten verklaren. Nu dit niet is gebeurd, had de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit in zoverre gegrond moeten verklaren en dit besluit in zoverre moeten vernietigen.

Voor zover het verzoek om schadevergoeding (mede) moet worden geacht gegrond te zijn op de in hoger beroep voorgedragen subsidiaire en meer subsidiaire stellingen van appellant, welke zien op de in het bestreden besluit neergelegde en door de rechtbank in essentie onderschreven afwijzingsgrond, is de Raad van oordeel dat, daargelaten of de gestelde schade een rechtens toereikend verband heeft met het onrechtmatig bevonden besluit ingevolge de ZW van 18 december 1991, het verzoek in zoverre niet voor inwilliging in aanmerking komt. Ook al zou namelijk een rechtens relevant causaal verband als evenbedoeld moeten worden aangenomen, dan zou dat appellant in dit geval

niet baten. Er is dan immers sprake van een onrechtmatige gedraging van voor 1 januari 1992 welke is voortgezet na 1 januari 1992, zodat het in verband met de Overgangswet NBW aangewezen is aan te knopen bij hetgeen in artikel 1286 van het Burgerlijk Wetboek (oud) is neergelegd. Ingevolge artikel 1286, derde lid, van het Burgerlijk Wetboek (oud) is voor het intreden van verzuim een ingebrekestelling vereist. Nu appellant gedaagde eerst op 29 september 1998 in gebreke heeft gesteld - een eerdere ingebrekestelling valt naar het oordeel van de Raad op grond van de stukken niet aan te nemen en in het bijzonder niet te lezen in de brief van appellants toenmalige gemachtigde van 12 december 1991 - en betaling van de WAO-uitkering reeds op 23 september 1998 heeft plaatsgevonden, is gedaagde met die betaling niet in verzuim geweest. In zoverre heeft gedaagde in het bestreden besluit niet een onjuist standpunt ingenomen en heeft de rechtbank het beroep niet ten onrechte ongegrond verklaard.

Gezien het eerder vermelde oordeel van de Raad met betrekking tot het uitblijven van besluitvorming, zal de Raad de aangevallen uitspraak vernietigen. Doende wat de rechtbank had behoren te doen, zal de Raad ten aanzien van het verzoek om schadevergoeding voor zover dat is gegrond op het uitblijven van een ambtshalve beoordeling ingevolge de WAO, onder gegrondverklaring van het beroep en vernietiging van het bestreden besluit in zoverre en in aanmerking nemende dat gedaagde in zoverre geen andere beslissing kan nemen dan het uitspreken dat het bezwaar van appellant niet-ontvankelijk is, zulks, onder toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb zelf in de zaak voorziend, bij zijn uitspraak reeds doen. De Raad zal voorts het beroep voor het overige ongegrond verklaren.

De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van de Awb gedaagde te veroordelen in de proceskosten van appellant in beroep en in hoger beroep. Deze kosten worden begroot op € 322,= voor verleende rechtsbijstand in beroep en € 322,= voor die bijstand in hoger beroep, in totaal €644,=.