Hof 's-Hertogenbosch, 18-02-2013, nr. 20-003465-12

op of omstreeks 7 april 2012 te Hoensbroek, in de gemeente Heerlen, voedsel en drank in [naam restaurant] en/of

op of omstreeks 26 juni 2012 te Valkenburg aan de Geul, voedsel en drank in [naam hotel].

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten of omissies voorkwamen, zijn deze verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

op 7 april 2012 te Hoensbroek, in de gemeente Heerlen, voedsel en drank in [naam restaurant] en

op 26 juni 2012 te Valkenburg aan de Geul, voedsel en drank in [naam hotel].

Het hof acht niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven is bewezen verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.

Door het hof gebruikte bewijsmiddelen

Indien tegen dit verkorte arrest beroep in cassatie wordt ingesteld, worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op het verkorte arrest. Deze aanvulling wordt dan aan het verkorte arrest gehecht.

Bijzondere overwegingen omtrent het bewijs

De beslissing dat het bewezen verklaarde door de verdachte is begaan, berust op de

feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen, in onderlinge samenhang beschouwd.

Bewijsverweer

De raadsvrouwe heeft primair vrijspraak bepleit van het ten laste gelegde wegens gebrek aan voldoende wettig en overtuigend bewijs. Hiertoe is aangevoerd dat:

in mei 2009 een psychologisch rapport is uitgebracht over verdachte waarin is opgenomen dat uit onderzoek is gebleken dat bij verdachte sprake is van zwakbegaafdheid, vermoedelijk alcoholmisbruik en van antisociaal gedrag;

tijdens de eerder opgelegde ISD-maatregel is gebleken dat verdachte een man is met wie het moeilijk communiceren is, omdat hij erg egocentrisch is ingesteld, zich niet inleeft in anderen en de neiging heeft om zijn handelen niet af te stemmen op de mening van anderen;

dit in combinatie met zijn beperkte begripsvermogen op grond van zijn lage intelligentie maakt dat het plannen van hulpverlening ingewikkeld is;

is gebleken dat verdachte nauwelijks begeleidbaar is;

geen indicatie wordt gezien voor de noodzaak tot het doen van nieuw gedragsdeskundig onderzoek: een dergelijk onderzoek zal geen nieuwe informatie opleveren;

wanneer mocht worden besloten tot oplegging van een tweede ISD-maatregel, getracht zal moeten worden verdachte te motiveren tot een meer structureel contact met en eventueel ook langdurig verblijf binnen een instelling die zich specifiek richt op mensen met een licht verstandelijke handicap.

In het advies van reclasseringsmedewerker M. Senden, uitvoerende organisatie GGZ Zuid-Limburg, d.d. 4 september 2012 is – onder meer – opgenomen dat:

contacten met hun instelling in het verleden moeizaam zijn verlopen: verdachte weigerde meermalen zijn medewerking aan hulpverlening en trainingen en de motivatie voor interventies was ver te zoeken;

eerdere afstraffingen en interventies niet hebben geleid tot gedragsverandering;

aangezien zelfs een ISD-maatregel het recidiverisico niet heeft kunnen beïnvloeden, dit risico nu ook nog hoog wordt ingeschat;

toezicht op bijzondere voorwaarden en directe interventies/behandelingen niet zijn geïndiceerd;

geadviseerd wordt om opnieuw een ISD-maatregel op te leggen, die enkel tot doel heeft dat de maatschappij beschermd wordt tegen de delictplegingen van betrokkene: de inschatting is vooralsnog dat verdachte niet gemotiveerd zal zijn voor interventies of behandeling binnen de maatregel;

verdachte te kennen heeft gegeven het niet eens te zijn met het advies en dat een ISD-maatregel weer niets zal opleveren.

De ISD-maatregel strekt tot beveiliging van de maatschappij en de beëindiging van de recidive van de verdachte, alsook tot het zonodig leveren van een bijdrage aan de oplossing van specifieke problematiek. Bij oplegging van een tweede ISD-maatregel aan verdachte, zal naar het oordeel van het hof – gelet op de inhoud van de voornoemde adviezen van de psychiater en de reclassering – enkel het doel van bescherming van de maatschappij worden gediend. Op zichzelf staat dit niet aan de oplegging van een ISD-maatregel in de weg. Echter in dit specifieke geval zou dat erop neerkomen dat verdachte wederom twee jaar de maatregel moet ondergaan die erop neerkomt dat verdachte ook geen enkele begeleiding krijgt. Mede gelet ook op de aard van de bewezen verklaarde feiten acht het hof een dergelijke wijze van afdoening (de zogenaamde ‘kale variant’) thans niet aangewezen.

Het hof zal daarom afzien van het opnieuw opleggen van de ISD-maatregel en kiezen voor een sanctie die effectiever lijkt ter voorkoming van recidive.

Bij de bepaling van de op te leggen straf is gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezen verklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander bij het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen.

Ten nadele van verdachte heeft het hof bij de straftoemeting in het bijzonder rekening gehouden met de volgende omstandigheden:

verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan feiten die tot schade hebben geleid voor beide gedupeerden;

verdachte is blijkens de inhoud van het hem betreffend uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 28 december 2012 al veelvuldig voor dezelfde en soortgelijke delicten veroordeeld tot gevangenisstraf, alsook tot plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders, hetgeen hem er kennelijk niet van heeft weerhouden om opnieuw dergelijke strafbare feiten te plegen.

Voorts heeft het hof rekening gehouden met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte zoals die mede ook zijn gebleken uit het reeds genoemde psychiatrisch advies van de psychiater en het genoemde rapport van de reclassering.

Het hof heeft voorts rekening gehouden met de toepassing van artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht.

Alles afwegende komt het hof tot het oordeel dat niet worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een gevangenisstraf voor de duur van twintig maanden waarvan tien maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.

Met de oplegging van een gedeeltelijk voorwaardelijke straf wordt enerzijds de ernst van het bewezen verklaarde tot uitdrukking gebracht en wordt anderzijds de strafoplegging dienstbaar gemaakt aan het voorkomen van nieuwe strafbare feiten.

Deze straf acht het hof niet disproportioneel hoog, met name in het licht van de recidive.

Vordering van de benadeelde partij [naam benadeelde partij]

De benadeelde partij [naam benadeelde partij] heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding tot een bedrag van € 90,10. Deze vordering is bij vonnis waarvan beroep toegewezen.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is het hof voldoende gebleken dat de benadeelde partij [naam benadeelde partij] als gevolg van verdachtes bewezen verklaarde handelen rechtstreeks schade heeft geleden tot na te melden bedrag. Verdachte is tot vergoeding van die schade gehouden zodat de vordering tot dat bedrag toewijsbaar is.

Het hof ziet aanleiding te dezer zake de maatregel van artikel 36f Wetboek van Strafrecht op te leggen als na te melden. Verdachte is naar burgerlijk recht aansprakelijk voor de schade die door het strafbare feit is toegebracht.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De beslissing is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 24c, 36f, 63 en 326a van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze luidden ten tijde van het bewezenverklaarde.